Geleceğe dair yaşıyorduk hep, akan zaman bir yerlerde birikmiyor gibi.Halbuki geleceğe şekil veren geçmişin izleri değil miydi? Bana böyle öğretmişlerdi...
Bir sürü izler bırakıyorduk arkamızda nerde nasıl olduğunu bilmeden ve sayılı izler katıyorduk hayatımıza; yerinden bir an bile şüphe duymayarak. Yaşam buluyordu bazen o izler caddede, sokakta bir yerlerde birinin bedenine usulca dokunarak...
O izler ki "Herkes"li, "herhangi biri" li, bazen ismi belli cümleler oluyordu avuçlarımızdan kayıp giden zamanın bencilliğinde. Bazen de öznesi kulağa renkli, sonu bir gülümseten anılara, yaşanmışlıklara boğuyordu dışı sessiz, içi sağır çığlık yalnızlıklarımızı.Hayat bir şekilde devam ediyor, tam anlamıyla su akıyor, yatağını buluyordu. "Herkes" olmayabiliyordu, "herhangi biri"nin zaten hiç önemi yoktu, birkaç kişi olsun yetiyordu.. Nerde oldukları önemli olmuyordu; zamanı, mekanı yok sayıyordu o tanıdık, o çok bilindik, o içinde yer etmiş gerçek kalbe sahip bedenler...
Bir adı vardı hepsinin ve bir kelimeyle çıkıp geliyorlardı o en zor anlarda ve bir kelimeyle dökülüyorlardı iki dudağının arasından yüreğinin en ulaşılmaz kilitlerine.
Bir adı vardı; "herhangi" birinde yakışmıyordu, yamalıktı sanki ondan gelen sözler, hiç bir yarayı kapatmıyordu ve" hiç kimse" durduk yere eksik bırakmıyordu. "Hiç kimse" yokluğunda varlığını aratmıyordu...
Bir adı vardı; kimi zaman eksikliği yara , varlığı durduk yere gözlerine hücum eden sayısız tuz damlalarıydı...
Bir adı vardı; ve her ne olursa olsun yaşanmışlıkları silip atmıyordu, ne olursa olsun o hep orda oluyordu ya da olduğun yerde seni buluyordu...
Bir adı vardı ; ama gururu yoktu,gurur yapmak nedir bilmiyordu.
Bir adı vardı...Unutmaya kıyamadığım o duyguya sımsıkı bağlıydı. Zamansızdı, mekansızdı...
Yanlış hatırlamıyorsam adı vefaydı...
Bir sürü izler bırakıyorduk arkamızda nerde nasıl olduğunu bilmeden ve sayılı izler katıyorduk hayatımıza; yerinden bir an bile şüphe duymayarak. Yaşam buluyordu bazen o izler caddede, sokakta bir yerlerde birinin bedenine usulca dokunarak...
O izler ki "Herkes"li, "herhangi biri" li, bazen ismi belli cümleler oluyordu avuçlarımızdan kayıp giden zamanın bencilliğinde. Bazen de öznesi kulağa renkli, sonu bir gülümseten anılara, yaşanmışlıklara boğuyordu dışı sessiz, içi sağır çığlık yalnızlıklarımızı.Hayat bir şekilde devam ediyor, tam anlamıyla su akıyor, yatağını buluyordu. "Herkes" olmayabiliyordu, "herhangi biri"nin zaten hiç önemi yoktu, birkaç kişi olsun yetiyordu.. Nerde oldukları önemli olmuyordu; zamanı, mekanı yok sayıyordu o tanıdık, o çok bilindik, o içinde yer etmiş gerçek kalbe sahip bedenler...
Bir adı vardı hepsinin ve bir kelimeyle çıkıp geliyorlardı o en zor anlarda ve bir kelimeyle dökülüyorlardı iki dudağının arasından yüreğinin en ulaşılmaz kilitlerine.
Bir adı vardı; "herhangi" birinde yakışmıyordu, yamalıktı sanki ondan gelen sözler, hiç bir yarayı kapatmıyordu ve" hiç kimse" durduk yere eksik bırakmıyordu. "Hiç kimse" yokluğunda varlığını aratmıyordu...
Bir adı vardı; kimi zaman eksikliği yara , varlığı durduk yere gözlerine hücum eden sayısız tuz damlalarıydı...
Bir adı vardı; ve her ne olursa olsun yaşanmışlıkları silip atmıyordu, ne olursa olsun o hep orda oluyordu ya da olduğun yerde seni buluyordu...
Bir adı vardı ; ama gururu yoktu,gurur yapmak nedir bilmiyordu.
Bir adı vardı...Unutmaya kıyamadığım o duyguya sımsıkı bağlıydı. Zamansızdı, mekansızdı...
Yanlış hatırlamıyorsam adı vefaydı...
