NOT:Bu yazı, başkasının gözüyle başkasının hisleriyle ama benim cümlelerimle yaratma çabasıdır, hissetmeden yazıp yazamayacağımı denemek istedim olmuş mu ki Sayın Arje ve Sayın Özge?Günler geçmişti, aramıyordum artık seni, özlemiyordum, beklemiyordum ya da öyle olduğunu sanıyordum. Beklemenin başka, garip bir yoluydu belki benimki. Bir sonraki günü bekliyordum mesela, bazen sabahın ilk ışıklarını ya da görmeyi umarak baktığım o şans yıldızını. Bazen de beni çocukluğuma götüren o beyaz bulutları bekliyordum. Her bulut başka bir anlam taşıyordu sanki ve her biri içine kattığı anlamıyla çekip gidiyordu o çok gitmek istediğim; ama bir türlü gidemediğim uzak şehirlere.
Beklediğim bulutların ardın sıra bakarken gülümserken buluyordum kendimi. Dağılsın istiyordum o tebessüm yüzüme, kendiliğinden buluversin anlamını. Ama farkındalık dağıtıyordu birden bütün anlamları. Bozuluyordu o gülüşün sıcaklığı ve donup kalıyordu sanki yüzümün her bir parçası.
Nedensizce çıkıp geleceğin rüyaları bekliyordum bazen. Geçmişin ağır yükünü taşımayan, yarını olmayan, yarını yok sayan, yarını düşünmeyen o hesapsız düşleri.
Sanki beklemiyor gibiydim işte seni...
