Kendinden nefret etmek, bir o kadar da değersiz hissetmek... Ne saçma bir çıkmaza sürüklüyor insanı. Herhangi bir şekilde kendinden kaçmak istersin sonra da kovalanmayı beklersin, sevgisine ihtiyaç duyduğun birileri tarafından..
Sen kendini sevmezsen, başka birinin seni sevmesini nasıl bekleyebilirsin.. Eğer kendi gözünde bile yoksa değerin, başka birinin yoktan değer yaratmasını istemek absürd değil mi? İşte sırf bu yüzden "benim için değerlisin" demeyin artık bana. Ben kendi değerimi bilmezken, kendime herhangi bir paha biçmemişken, başkaları için nasıl kıymetli olabilirim ki.
Ne büyük yalanlar dönüyor aslında, ufak tefek önümüze atılan masum, karşılıksız sevgi oyunlarında. Ne çabuk tüketiyoruz her şeyi ve ne kadar hızlı boşaltıyoruz sözcüklerin anlam yüklerini.
Sırf söylemiş olmak için söylüyoruz bazen, aslında hiçbir zaman hissetmediklerimizi...
