Nedenini bildiğim; ama arayışına girmediğim, korktuğum, kaçtığım, beklediğim, özlediğim, oturup ağladığım zamanlar yaşıyorum. Ait olmadığım bir yerdeymişim hissine kapılıyorum bazen. Kimi günler yağmur da çok yağıyor eskisinden daha fazla yağıyormuş gibi geliyor. Bu bana eskiden böyle değildi dediğim zamanları hatırlatıyor.Eskiden hiç bir şey böyle değildi, ben bu kadar büyümemiştim, büyümeyi reddeder gibiydim, zaman bana değmeden geçiyordu sanki çoğu zaman, çoğu zaman da günler takılıp kalıyordu... Ben tutuyordum sanki günleri, unutmuyordum hiçbir şeyi. Şimdi unutuyorum bazen yok sayıyorum, yaşanmamış farz ediyorum ama zaman daha bi fazla değiyor sanki bana.
Anlamsızca içim acıyor bazı günler, evin bir köşesine takılıp kalıyor gözlerim. Gördüğüm şeyin baktığım şey olmadığı anlar yaşıyorum ,o yere bir daha bakmamak için evden kaçıyorum. Gittiğim yerde de hiç bir şey göremiyorum. Geri dönüyorum kendime yeni bi köşe buluyorum, yine aynı şeyleri görüyorum. Nereye baksam nereye gitsem kendimden kaçamıyorum.
Bununla yaşamalıyım dediğim anlar geliyor, içime bakmayı sürdürüyorum. İçimde bi yerlere soruyorum cevabını bulamadığım soruları. Sonra vazgeçtiğim anlar geliyor. Vazgeçiş en zor sorulara cevap aramaktan daha kolay geliyor...
bu yazım daha önce başka bir sitede yayınlanmıştı,şimdi de kendi bloğumda yayınlıyorum...
